Monday, May 27, 2013

என்னருகே நீயிருந்தால் - பகுதி 2


2. தேடி வந்த தேவதை

உன் சோம்பலோடு சேர்த்து
முறித்துப் போட்டாய்,
என்னுடைய
பத்தொன்பது வருட பிரம்மச்சரியத்தையும்..!


அடுத்த நாள் என்ன நடந்ததுன்னு சொல்றதுக்கு முன்னாடி, ஒரு சின்ன முன்னோட்டம்.

நான், செல்வா. படிக்கிறது இன்ஜினியரிங் 2ஆம் வருடம். ஊருல இருக்குற எல்லா அப்பா மாதிரியே, எங்க அப்பாவும் நான் ஒரு இன்ஜினியர் ஆகணும்னு சொல்லி ஒரு இன்ஜினியரிங் காலேஜுல என்னை சேர்த்து விட்டாரு. அதுவும் கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் அண்ட் இன்ஜினியரிங் கோர்ஸ்ல. ஆனா எனக்கோ கம்ப்யூட்டரும் பிடிக்கல, இன்ஜினியரிங்கும் பிடிக்கல. என்னதான் பேக் பெஞ்ச் ஸ்டுடன்ட் ஆகுற தகுதி எனக்கு இல்லாம போயிருந்தாலும், பேக் பெஞ்ச்க்கு முன்னாடி உள்ள பெஞ்ச்ல உக்கார்ற தகுதி இருந்துச்சு. வாழ்க்கை ஏகப்பட்ட சொதப்பல்களோட போய்க்கிட்டு இருந்தது. கூட சில உருப்படாத வெட்டிப்பசங்களும் சேர்ந்து தொலைய, (அதாங்க பிரண்ட்ஸ்) வாழ்க்கை இன்னும் சூப்பரா சொதப்ப ஆரம்பிச்சது. அப்போதான் எதிர்பாராம ஒரு நாள் அவளை சந்திக்கவேண்டியதா போயிருச்சு.

அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை அதிகாலை (?) 9 மணி அளவில், அலாரம் வைத்தது போல என் அம்மா என்னை எழுப்பினார்.

"டேய். எழுந்திரிடா சீக்கிரம்!" - அம்மா

"என்னம்மா?" - என்றேன் கண்ணைத் திறக்காமலே.

"எழுந்து வெளிய வா. சீக்கிரம்"

"காலங்காத்தாலையே ஏன்மா எழுப்புற? ஒரு 2 மணி நேரம் கழிச்சு எழுப்புமா"

"காலங்காத்தாலையா? டேய் கிறுக்கா. மணி 9 ஆச்சு"

"9 தானே மா ஆகுது. ஒரு 11 மணிக்கு எழுப்பு மா"

"இப்போ நீ வருவியா மாட்டியா?" - அம்மாவின் குரலில் எரிச்சல் சேர்ந்துகொண்டிருந்தது

"வர்றேம்மா! ஒரு 5 மினிட்ஸ்"

"இப்போ நீ எழுந்து வரல, மத்தியானம் உனக்கு சாப்பாடு இருக்காது"

"சோறு கெடயாதா? அப்போ சொல்லுங்க. என்ன வேலை செய்யணும். இப்போவே செய்திடுவோம்"

"நீ ஒரு வேலையும் செய்ய வேண்டாம். அந்த பொண்ணு எதோ புக் கேக்குறா பார். அது உங்கிட்ட இருந்தா குடு"

"எந்த பொண்ணு?" என்று வடிவேலு ஸ்டைலில் திரும்பிப் பார்த்தேன். அங்கே அவள் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவள் பெயர் 'அபர்ணா'

அபர்ணா. தேவதையை நான் நேரில் பார்த்திருக்கிறேன் என்று என் அமாவிடம் சொன்ன போது, நான் பைத்தியமாகிவிட்டேன் என என் அம்மா நினைக்கக் காரணமானவள்.பள்ளி செல்லும் காலத்தில், பின்னலிடப்பட்ட அவளின் இரட்டை ஜடையும், முக பாவத்திற்கேற்ப நடனமாடும் குடை ராட்டின தோடுகளும், கோபத்தையும் சந்தோஷத்தையும் காட்டும் கொலுசுகளும், மா நிறத்தையும் மீறி அவளைச் சிவக்க வைக்கும் வெட்கமும், ஆயிரமாயிரம் அர்த்தம் சொல்லும் கண்களும், இளையராஜாவின் சங்கீதத்தோடு சேர்த்து என் மனதில் பதிந்துவிட்ட ஒன்று.

எங்கள் வீட்டிற்கு சில வீடுகள் தள்ளி தான் அவள் வீடு இருக்கிறது. அவளின் அப்பா தாலுகா அலுவலகத்தில் வேலை பார்ப்பவர். எங்களுடைய டீ கடைக்கு அடிக்கடி வருவதால், என் அப்பாவுடன் அவருக்கு நல்ல பழக்கம் இருந்தது. ஆனால் அவள் என்னைவிட 1 வயது சிறியவள் என்பதால், பள்ளியில் பேசுவதற்கான வாய்ப்பு கிடைத்ததே இல்லை. எனக்கும் கொஞ்சம் அதிர்ஷ்டம் இருந்தது. தெரிந்தோ தெரியாமலோ என் கல்லூரியிலேயே அவள் இப்போது சேர்ந்திருந்தாள். ஆனால் அதைவிட பெரிய அதிர்ஷ்டம் இன்று என்னைத்தேடி அவள் வந்திருப்பது.

எப்படி ஆரம்பிப்பது என்று தெரியாமல், அவளைப்பார்த்து நின்றுகொண்டிருந்தேன். நல்லவேளையாக அவளே ஆரம்பித்தாள்.

"உங்ககிட்ட லாஸ்ட் இயர் புக் ஒன்னு இருக்கானு கேட்க வந்தேன்"

"என்ன புக்"- (அய்யய்யோ. இந்த வருஷத்து புக்கே எங்க இருக்குனு தெரியாது. பயபுள்ள போன வருஷத்து புக்க கேக்குறாளே)

"இன்ஜினியரிங் கிராபிக்ஸ்"

"ஒரு நிமிஷம். நான் மாடியில போய் பார்த்துட்டு வர்றேன்"

உடனடியாய் மாடிக்குப்போய் முதல் வேலையாக என் போனை எடுத்தேன். (அந்த புக் எப்படி இருக்கும்னு தெரிஞ்ச தானே எடுத்து குடுக்குறதுக்கு. அத கேட்கலாம்னு தான்) அடுத்தடுத்து என் நண்பர்களுக்கெல்லாம் போன் செய்ய, சோதனைக்கேன்றே ஒருவனும் போனை எடுக்காமல் போக, கடைசியாய் வினோத் போனை எடுத்தான்.

"ஹலோ மாமா ஒரு ஹெல்ப் டா" - நான்

"அதிருக்கட்டும் டா மாமா. திடீர்னு வசதியாயிட்டியா என்ன?" - வினோத்

"ஏன்டா அப்படி கேக்குற"

"இல்ல. போன்லாம் பன்றியே அதான் கேட்டேன்."

"டே! வெறுப்பேத்தாதடா. நான் கேக்குறதுக்கு பதில் சொல்லு. இன்ஜினியரிங் கிராபிக்ஸ் புக் எப்படி இருக்கும்?"

"டே! என்னடா ஆச்சு உனக்கு? நம்மல்லாம் எப்போ புக் வச்சு படிச்சு பாஸ் ஆயிருக்கோம். ஏன்டா இப்டி கெட்டுப்போயிட்ட? "

"ஏன் எதுக்குனுலாம் கேக்காதடா. சொல்லு. எப்படி இருக்கும்?"

"எனக்கு ஞாபகமே வரலையேடா. இந்த செம் அப்படி ஒரு சப்ஜெக்ட் இருக்கா என்ன?"

"மாமா. அது லாஸ்ட் இயர் சப்ஜெக்ட் டா"

"காலைல எக்ஸ்சாம்க்கு படிக்கிற சப்ஜெக்டையே நாம  சாயங்காலம் மறந்துடுவோம். இதுல லாஸ்ட் இயர் சப்ஜெக்ட் பத்தி கேக்குறியேடா. மாமா, திருந்திட்டியா? Arrear க்கு ஏதும் படிக்க ஆரம்பிச்சிட்டியா?"

"அதெல்லாம் இல்லடா மாமா. ஜூனியர் ஒருத்தன் கேக்குறான்டா. நாமதான் படிக்கல. படிக்கிற பையனுக்காவது ஹெல்ப் பண்ணலாமேன்னு தாண்டா கேக்குறேன். சொல்டா"

"அவ்ளோ நல்லவனாடா நீ?"

"மாமா. கேக்குறான்டா. சொல்டா."

"ஒரு நிமிஷம் இரு. இன்ஜினியரிங் கிராபிக்ஸ்...." என்றவாறே மௌனமானான் வினோத். இரு நிமிடங்களுக்குப் பிறகு,


"மாமா. அந்த புக் நம்ம கிளாஸ்ல யார்கிட்டையுமே இருக்காதுடா"

"ஒருத்தர் கிட்ட கூடவா இருக்காது?"

"ம்ஹும்"

"ஏண்டா?"

"என்ன ஏண்டா? அதுக்கு காரணமே நீ தானடா. உனக்கு ஞாபகமில்ல, அந்த பெரிய சைஸ் ஆரஞ்சு கலர் புக்?"


மூளைக்குள் திடீரென ஓர் மின்னல் வெட்டியது. 'பெரிய சைஸ் ஆரஞ்சு கலர் புக்'. அடக் கடவுளே! போயும் போயும் அந்த புக்கையா இவள் வந்து கேட்கவேண்டும். உள்ளங்கை தானே நெற்றியில் வந்து மோதிக்கொண்டது.

Thursday, May 9, 2013

என்னருகே நீயிருந்தால் - பகுதி 1

1. கிரிக்கெட் மேட்ச்


இரத்தத்தை மட்டும்
உடல் முழுவதும்
பரப்பிக்கொண்டிருந்த என் இதயம்,
காதலையும் சேர்த்து
பரப்பத்தொடங்கியது.
உன்னைப் பார்த்தபின்..!


தன்னால் எவ்வளவு கோபத்தைக் காட்டமுடியுமோ அவ்வளவு கோபத்தையும் காட்டிக்கொண்டிருந்தது சூரியன். வானத்தில் இருந்து வெப்பம் மழையைப் பொழிவதுபோல் இருந்தது. கண்கள் பார்க்கும் திசையெல்லாம் கானல் நீரே நிரம்பியிருந்தது. நேரம் மதியம் 1 மணி இருக்கலாம். அங்கிருந்த அத்தனை முகங்களிலும் வியர்வைத்துளிகள் கூடாரமிட்டிருந்தன. ஆனால் அதையெல்லாம் பொருட்படுத்த அங்கிருந்த யாருக்கும் நேரமில்லை. எல்லோர் முகத்திலும் வியர்வையை மீறிய ஒரு வித பதற்றம், ஒரு எதிர்பார்ப்பு. அங்கிருந்த அத்தனை கண்களும் என்னைத்தான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. என்னுடைய thigh pad ஐக் கட்டிக்கொண்டு, களம்புகத் தயாரானேன்.

"டே மாமா! லாஸ்ட் ஓவர் டா! 6 ரன் எடுக்கனும்டா. பத்தாததுக்கு பௌலிங் போடறது Mech தினேஷ் டா. நம்ம ஜெயிக்கிறதே இப்போ உன் கையில தாண்டா இருக்கு." காலில் விழாத குறையாக கதறிக்கொண்டிருந்தான் ராகேஷ்.

Mech Department தினேஷ். அனைவரும் பயப்படுவதற்கு முக்கியமான காரணம் அவன்தான். அவன் ஓவரில் அதிகபட்சமாக ஒரு அணி எடுத்த ரன்கள் 10. அவ்வளவு துல்லியமாக இருக்கும் அவன் பந்துவீச்சு. இந்திய கிரிக்கெட் அணிக்காக விளையாட வேண்டும் என்பதே அவன் லட்சியம். இப்போது அவன்தான் பந்துவீசப் போகிறான். நான் எதிர்கொள்ளப்போகிறேன்.

"கவலைப்படாதடா மாமா. நான் நம்ம டீம்ம காப்பாத்துறேன். ஒரே பால் ஒரு சிக்ஸ். முடிஞ்சுரும் மேட்ச். கவலைய விடு" - நான்.

"அந்தமாதிரி ஏதும் சுத்தி நீ அவுட் ஆயிருவன்னு தெரிஞ்சுதாண்டா உன்னை கடைசி விக்கெட்க்கு இறக்கி விடுறோம். இப்பவும் அப்படி ஆடி அவுட் ஆயிரதடா ராசா", ராகேஷ் கொஞ்சம் கூட யோசிக்காமல் என்னை அசிங்கப்படுத்தி விட்டு தொடர்ந்தான்.

"ஆப்போசிட்ல சாமி இருக்கான்டா. அவன்கிட்டயாவது ஸ்ட்ரைக்க குடுத்துரு. அவன் two 's ஓடியாவது ரன் எடுத்து குடுத்துருவாண்டா" என்றான்.

"சரி சரி." என்றேன் சற்று கம்மிய குரலில்.

கிளம்ப எத்தனித்தபோது, வினோத் ஆரம்பித்தான், "செல்லம் ராசா. சிங்கள் எப்படி எடுக்கனும்னு தெரியும்ல".

"அநியாயத்துக்கு அசிங்கப் படுத்துறாய்ங்களே" என்று எண்ணிக்கொண்டே பேட்டிங் செய்யக் களமிறங்கினேன். தினேஷ் அங்கு பில்டிங்ஐ சரிசெய்து கொண்டிருந்தான் அவன் டீம் கேப்டன்னுடன் சேர்ந்து.

உள்ளுக்குள் என் மனது எரிமலையாய் குமுறத் தொடங்கியிருந்தது, "செல்வா. இவனுங்க முகத்துல கரிய பூசனும்டா. இதுக்காகவாவது ஒரு சிக்ஸ் அடிச்சே ஆகணும். தைரியமா இரு. எவ்ளோ பெரிய பவுலரா இருந்தா என்ன. நம்ம சிக்ஸ் அடிக்கலாம். கவனமா இரு. நம்ம கலக்குறோம் இன்னிக்கி." என்றது.

மனது கொடுத்த தைரியத்துடன் களமிறங்கினேன். கண்டிப்பாக நான் சுவாமியை ஆடவைக்கத் தான் முயற்சி செய்வேன் என எல்லாரும் நினைப்பார்கள், தினேஷ் உட்பட. அவன் பந்துவீச்சும் நான் சிங்கள் எடுக்க முடியாதபடியே இருக்கும். எனவே முதல் பந்திலேயே சிக்ஸ் அடித்து விடவேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்டேன்.

அத்தனை வித யுக்திகளையும் எண்ணிக்கொண்டு தினேஷ் பந்துவீச வந்துகொண்டிருந்தான் என்னை நோக்கி. இதோ வீச வந்துவிட்டான்.

பந்து தினேஷின் கையில் இருந்து விடுபட்டு என்னைநோக்கி வந்துகொண்டிருந்தது.

உடலின் அத்தனை சக்தியையும் ஒன்று திரட்டி, பற்களை இறுகக் கடித்து, மூச்சை நிறுத்தி, ஓங்கி, ஒரே ஒரு சுற்று, என் மட்டையை சுழற்றினேன்.

"டக்" என்ற சத்தம் கேட்டது.

பார்த்தேன். பந்து ஆகாயத்தில் பறக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. உயர உயர செல்ல ஆரம்பித்தது.

இன்னும் கொஞ்சம் தான். இன்னும் கொஞ்சம். அதோ அதோ, பவுண்டரி லையனை கடக்கப் போகிறது. ஆகா. பிரமாதம். அவ்வளவு தான். ஓ யெஸ்! சிக்ஸ்!

சந்தோஷத்தில் எனக்குத் தலை கால் புரியவில்லை. நான் என் டீம் ஐ வெற்றி பெறச் செய்துவிட்டேன். அதுவும் ஒரு சிக்ஸ் அடித்து. சந்தோஷத்தில் எகிறிக் குதிக்கலானேன்.

"சிக்ஸர் சிக்ஸர். ஹே நான் சிக்ஸ் அடிச்சிட்டேன். ராகேஷ்! நான் சிக்ஸ் அடிச்சிட்டேன்"

"##$@$&*$@! பின்னாடி திரும்பி பாருடா நாயே! 3 ஸ்டிக்கும் புடுங்கிருச்சு. #$@$^*$%! வழக்கம் போல சுத்தி லூசுத்தனமா அவுட் ஆயிட்டியேடா. "

"என்னது அவுட் ஆயிட்டேனா. அப்போ அந்த சிக்ஸ்?" அப்பாவியாய் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு கேட்டேன்.

"அது சைடுல விளையாடிகிட்டு இருக்குற பக்கத்துக்கு டீம் பேட்ஸ்மன் அடிச்சது டா. $%@#@@! உருப்புடுவியாடா நீ. #&@^#%@&@&#^#! இருடா உன்ன...."

அடுத்த 15 நிமிடங்களுக்கு என் உடலை மைதானமாய் எண்ணி, என் அருமை (?) நண்பர்கள் அனைவரும் விளையாடிவிட்டனர். ஒரு பெரிய அடைமழை பெய்து ஓய்ந்தது போல் இருந்தது.




இது தாங்க என் வாழ்க்கை. நான் ஒழுங்கா தான் எதாவது செய்யணும்னு நெனைப்பேன். ஆனா, ஏகத்துக்கு சொதப்பி, நல்லா வாங்கிக்கட்டிக்குவேன். ஒரு கிரிக்கெட் மேட்ச்கே இப்படின்னா, நான்லாம் லவ் பண்ணா எப்படி இருக்கும்னு யோசிச்சு பாருங்க. ஆனா, விதி யார விட்டது. எது நடக்கக்கூடாதுன்னு நினைக்கிறோமோ அது தானே முதல்ல நடக்குது. அதே தான். இந்த மேட்ச் முடிஞ்ச அடுத்தநாளே என் வாழ்க்கை மேட்ச் ஆரம்பிச்சிருச்சு. என்ன வாழ்க்கை சார் இது....!

நீர்


சருகுகளல்ல யாம்

நசுக்கும் கால்களுக்குத் தெரிவதில்லை. கருகிச் சாக நாம் சருகுகளல்ல. விருட்சமாய் வெகுண்டெழும் ஆலமர விதைகளென..! செல்லா