Wednesday, September 25, 2013

குங்பூ - பகுதி நான்கு

4. சில நடைமுறை உபயோகங்கள்

"என்னப்பா போன பார்ட் ல ரொம்ப டெக்னிகல்லா எழுதிட்ட. கொஞ்சம் ஜாலியாவும் எழுதுப்பா" என்று சில நண்பர்கள் அங்கலாய்க்க அவர்களுக்காக கொஞ்சம் டெக்னிகல்லை விடுத்து கொஞ்சம் ஜாலியாகவும் எழுத முயற்சிக்கிறேன் இந்த முறை... :)
இந்தப் பதிவில் சராசரி வாழ்க்கையில் நான் குங்பூவை உபயோகித்த சில இடங்களைப்பற்றிக் கூறுகிறேன். ஏற்கனவே, கைகள் மற்றும் வயிற்றுப் பகுதிகளுக்கான உடற்பயிற்சி பற்றிப் பேசியிருப்பதால் அவை தொடர்பாக நான் செய்த சில பயிற்சிகளை (சேட்டைகளை) இங்கு பகிர்கிறேன்.
கைகளை வலுப்படுத்துவது போல் தாக்குவதற்கு பழக்கப்படுத்த சில பயிற்சிகள் இருக்கின்றன. அவற்றில் முதன்மையானது மற்றும் அடிப்படையானது "குத்துதல் (பஞ்ச்)" முறை. சில அடிப்படை பஞ்ச் முறைகளைக் கற்றறிந்த பின், எங்கள் வீட்டை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குத்தியே பெயர்த்தெடுக்கும் முயற்சியில் சில நாள் இறங்கியிருந்தேன். ஆனால் அதன் பின் என் அம்மா, என்னைப் பெயர்த்தெடுக்கும் முயற்சியில் இறங்கியதால் அந்த எண்ணத்தை அப்படியே ஓரங்கட்டிவிட்டேன். கடைசியில் வெகு சீக்கிரமே என் அம்மாவே பாராட்டும்படி, அதை விட ஒரு நல்ல வழி கிடைத்தது. அது சப்பாத்திக்கு மாவு பிசைவது தான். வழக்கமாக சப்பாத்திக்கு மாவு பிசையும் போது அது மென்மையாக ஆகும் வரை சிறிது நேரம் எண்ணைவிட்டு வைத்திருப்பார். ஆனால், மரண பல்ப் வாங்குரதக் கூட சிரிச்சிக்கிட்டே பொறுத்துக்கிட்டு இருக்கத் தெரிஞ்ச எனக்கு, இந்த பசிய மட்டும் இன்னும் வரை பொறுத்துக்கத் தெரியாது. மாவு மென்மையாகவேண்டி அவ்வளவு நேரம் காத்திருக்க விரும்பாமல், அதை எடுத்து அம்மிக்கல்லில் போட்டு குத்த ஆரம்பித்துவிடுவேன். (சில நேரம் நம்மளுக்கு புடிக்காத ஆளுங்கள மனசுல நெனச்சுக்கிட்டு அவங்கள குத்துற மாதிரி குத்தி தள்ளிருவேன். அன்னிக்கு பாருங்க மாவு ரொம்ப சாப்ட் ஆயிடும். எல்லாரும் நம்மள பாராட்டுவாங்க. சில நேரம் யார நெனச்சு அந்த குத்து குத்துனோமோ அவங்களே சப்பாத்தி மாவு நல்லா சாப்ட் ஆயிருச்சு சூப்பர்னு சொல்லுவாங்க அதான் செம்ம ஹைலைட். யாரு அந்த ஆளுன்னு தானே கேக்குறிங்க. வேற யாரும் இல்ல. நான் அடிக்க முடியாத என் ரெண்டு தங்கச்சிங்க தான்.... ;)  )
என்னதான் ஒரு மனிதனுக்கு அதிக பலம் இருந்தாலும் அதைக் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட முயற்சியில் உபயோகிப்பதே நல்லது என்று குங்பூ வகுப்புகளில் அறிவுறுத்தப்படும். இதற்கு அர்த்தம், நாம் நம் வகுப்பு சக மாணவருடன் பயிற்சியில் ஈடுபடும் போது, தெரிந்தோ தெரியாமலோ அவர்களைத் தாக்கும் சூழ்நிலை வந்தாலும் அவர்களைத் தாக்கிவிடாமல் நம்மைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளத் தெரியவேண்டும் என்பதாம். கைகளுக்கு வலு சேர்க்கும் போதே அதைக் கட்டுப்படுத்த தெரியவேண்டும். (இதனால தான், இந்த மாதிரி நல்ல பழக்கமெல்லாம் வரும்னு சொல்லித்தான், சின்ன பசங்களா இருக்கும் போதே, இது போல ஒரு தற்காப்புக் கலையைக் கத்துக்கணும்னு எங்க வீட்டு பெரியவங்க என்கிட்ட சொன்னாங்களோ என்னவோ) அதற்கென்று சில பயிற்சிகள் இருந்தாலும், நடைமுறை வாழ்க்கையில் எங்கு போய் இதை உபயோகிப்பேன் என்று நீண்டநாட்களாக யோசித்துக் கொண்டிருந்த எனக்கு விடையாய் வந்தது அந்த தக்காளி சட்டினி. ஏதோ ஒரு 'நல்ல' நாளில் மின் இணைப்பு போய் விட, மூத்த தங்கைக்கு உதவிடலாமே என்ற எண்ணத்தில் (நம்புங்க. நான் நல்ல பையன்) அம்மிக் கல்லில் வைத்து தக்காளி சட்டினிக்கு வெங்காயம் மற்றும் தேங்காய்ச் சில்லை அரைத்துக் கொடுத்தேன். ஏனோ தானோ என்றில்லாமல் என் சக்தி முழுவதையும் கைக்கு மட்டும் கொடுத்து ஒரு நேர்கோட்டில், வேறு எந்த ஒரு விலகலும் இல்லாமல் அம்மிக்கல் முன்னும் பின்னும் சென்று வரும்படி கட்டுப்படுத்தி அரைத்தேன். கடைசியில் ஒரு வழியாய்ச் சட்டினி ஒழுங்காய் வந்துவிட, என் தங்கை சொன்னாள் "நானே உன்ன செய்ய சொல்லலாம்னுதான் இருந்தேன். நல்ல வேளை. நீயே செய்ஞ்சுட்ட. ம்ம் நல்லா சட்னி அரைக்க கத்துக்கிட்ட. இனிமே வீட்டில தெனமும் நீயே சட்னி அரைச்சுடு. மிக்சிக்கும் கொஞ்சம் வேலை மிச்சம். கரண்டும் கொஞ்சம் மிச்சமாகும்" என்று. (வேலியில போற எதையோ புடிச்சு வேட்டிக்குள்ள விட்ட கதையா போச்சே... :(  )
எங்கள் வீட்டின் தண்ணீர்த் தொட்டியை (வாட்டர் டான்க்) சுத்தம் செய்வது போல் வேறு எந்த வேலையும் என் தொப்பையைக் குறைக்க உதவியதில்லை என்று நினைக்கிறேன். ஆரம்ப காலங்களில் எங்கள் வீட்டுத் தண்ணீர்த் தொட்டியை சுத்தம் செய்வது அவ்வளவு கடினமாக இல்லை. தரையை சுத்தம் செய்துவிட்டு அந்த மாசுபட்ட நீரை கீழே இருக்கும் ஒரு சிறிய துளை வழியாக வெளியேற்றிவிடலாம். ஆனால், மாடியில் ஒரு அறையைக் கட்டிய பின் சில தவிர்க்க முடியாத காரணங்களால் அந்தத் துளையை அடைத்துவிட வேண்டியதாய்ப் போயிற்று. அதனால் வேறு வழியில்லை, குனிந்து அத்தனை தண்ணீரையும் சிறிய கப்பில் மொண்டு ஒரு குடத்தில் நிரப்பி அதை வெளியே ஊற்றுவோம். ஒரு நாள் நான் ஒத்தாசை செய்யப்போய் என் சேட்டையைக் காட்டிவிட்டேன். குடத்தை தண்ணீர்த் தொட்டிக்கு வெளியில் வைத்துவிட்டு, முடிந்த வரை முட்டியை மடக்காமல் குனிந்து கப்பில் தண்ணீரை மொண்டு, பின் நிமிர்ந்து வெளியில் உள்ள குடத்தில் ஊற்ற ஆரம்பித்தேன். ஆரம்பத்தில் தொப்பையின் அளவு காரணமாக செய்யக் கடினமாக இருந்த இந்த வேலை நாளடைவில் எளிதாயிற்று. சிறிது சிறிதாக தொப்பை குறையவும் செய்தது. ஆனால் கடைசியில் எங்கள் வீட்டில், இரு மாதத்திற்கு ஒரு முறை ஊருக்குச் செல்லும் போதெல்லாம் தண்ணீர்த் தொட்டியைச் சுத்தம் செய்யும் பணியும் எனக்கு 'அல்லக்கேட்' செய்யப்பட்டது. (மைண்ட் வாய்ஸ்: ங்கொய்யால. எப்படியெல்லாம் வேலை வாங்குராய்ங்கப்பா. என்ன கொடும சார் இது... :(  பை த வே, முட்டி மடங்காமல் குனிந்து தரையைத் தொடுவது அல்லது தொட முயற்சிப்பது எங்களுக்கு அளிக்கப்பட பயிற்சிகளில் ஒன்று)
குழந்தைகள் தவழ்வதைப் பார்த்திருப்போம். அதே போல் ஒரு உடற்பயிற்சி எங்களுக்கு உண்டு. ஓர் சிறிய மாற்றம் என்னவென்றால், முட்டியை தரையில் ஊன்றக் கூடாது. (தயவு செய்து இதை முயற்சிக்க வேண்டாம். தவறாகச் செய்யும் பட்சத்தில், உங்களது முதுகுத் தண்டு, முழங்கால் பகுதிகளில் கடுமையான பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். பேக் பெயின் இருக்கும் நபர்கள் கண்டிப்பாக முயற்சிக்க வேண்டாம்). இந்த உடற்பயிற்சியை வெகு நேரம் செய்ய முடியாது. அதாவது முழுவதுமாக அதே நேரம் சரியாக ஓரிரு நிமிடம் இப்படி நடப்பது கூட சற்று கடினமான காரியம். இந்த உடற்பயிற்சி ஒரே நேரத்தில் உடலின் பல பகுதிகளில் செயலாற்றுகிறது. கைகள், கால்கள், முதுகுப் பகுதி மற்றும் வயிற்றுப் பகுதிகளில் செயலாற்றுகிறது. எங்கள் மாஸ்டர் ஒருமுறை வீட்டைச் சுத்தம் செய்யும் போது, இந்த முறையில் நடந்து கொண்டே சுத்தம் செய்ததாகக் கூறினார். நானும் ஓர் ஆர்வத்தில் இப்படி வீட்டைச் சுத்தம் செய்ய முயற்சித்தேன். ஆரம்பத்தில் நன்றாக இருந்தாலும் வீட்டைச் சுத்தம் செய்து முடித்தபின், ஸ்ஸ்ஸ்ஸபா... பெண்டு கழண்டுருச்சு சாமி...
இந்த மாதிரியெல்லாம் நாளுக்கு நாள் நான் செய்யும் அராஜகத்தைப் பார்த்துவிட்டு எங்கள் வீட்டிலும், நான் இப்போது இருக்கும் என் ரூமிலும் அதிகப்படியான பெருக்கி, துடைத்து, பின்னிப் பெடலேடுக்கும் வேலைகள் எனக்குப் பரிசாக அளிக்கப்படுகின்றன. இன்னும் என்னென்ன எனக்குக் காத்திருக்கிறது என்பது தெரியவில்லை. ஆனால், கொஞ்ச நாட்கள் முன்பு வரை வீட்டு வேலையே செய்ய சோம்பேறித்தனப்படும் நானா இப்போது வீட்டிலுள்ள எல்லா வேலைகளையும் இழுத்துப்போட்டுச் செய்கிறேன் என்று என்னால் நம்பமுடியவில்லை.... :O
சில அன்புப் பரிசாகக் கிடைத்த வேலைகள்... (எனக்கு நானே வச்சுகிட்ட ஆப்புகள்னு கூட சொல்லலாம்)
-வீடு வரை தண்ணீர்க் குடங்களைத் தூக்கிக் கொண்டு வருவது
-காய்கறிக் கூடையைத் தூக்கிக் கொண்டு வருவது
-இப்போது இருக்கும் எங்கள் ரூமில் உள்ள பெரிய ஹாலைச் சுத்தம் செய்வது
-அப்பாவோடு பலசரக்கு வாங்கிக் கொண்டு வருவது
ஸ்டாமினாவுக்காக
-அடிபம்பில் தண்ணீர் அடிப்பது
-சாப்பிட அடம் பிடித்து ஓடிவிடும் எங்கள் வீட்டு வாண்டுகளைத் துரத்திச் சென்று சாப்பிடத் தூக்கி வருவது இன்னும் பல.
எழுதி எழுதி டயர்டாயிட்டதால, இப்போ நான் தூங்கப் போறேன். அடுத்த பதிவ கூடிய சீக்கிரம் எழுதிடுறேன்.

Tuesday, September 24, 2013

குங்பூ - பகுதி மூன்று

3. கோர் அல்லது வயிறு

உடம்பில் எத்தனையோ உறுப்புகள் இருந்தும் வயிற்றுப் பகுதியைக் கோர் (Core) என்று அழைக்க என்ன காரணம்? வயிறு சம்மந்தப்பட்ட உடற்பயிற்சிகளை என் மாஸ்டர் கோர் எக்சர்சைஸ் என்று கூறியதும், இது தான் எனக்குத் தோன்றிய முதல் சந்தேகம். இதைத் தெரிந்துகொள்ள எனக்கு சிறிது மனித உடலமைப்பு பற்றிய அறிவியல் தேவைப்பட்டது. நல்ல வேளையாக, நான் 11, 12 ஆம் வகுப்புகளில் உயிரியல் பாடம் படித்திருந்தது அப்போது துணை நின்றது.

நம் மார்பெலும்புகள் இருதயம் மற்றும் நுரையீரல் பகுதிகளை ஓர் அரணாக நின்று பாதுகாக்கிறது. நான் முந்தைய பதிவுகளில் கூறியிருந்த புஷ் அப் உடற்பயிற்சிகள் நம் மார்பெலும்புகளை வலுப்படுத்த பெரிதும் உதவுகின்றன. ஆக, உடலின் முன் புறத்திலிருந்து இருதயப் பகுதிகளைப் பாதுகாக்க ஆள் ரெடி. என்னதான் உடலின் பின் புறத்தில் ஓர் தாக்குதல் ஏற்பட்டாலும், அவை இருதயம் அல்லது நுரையீரலைப் பாதிக்கும் வாய்ப்புகள் சற்று குறைவே. மீதம் இருப்பது பக்கவாட்டுப் பகுதிகள் மட்டுமே. இருதயம் மற்றும் நுரையீரல் பகுதிகளை என்னதான் மார்பெலும்புகள் முன்புறம் நின்று அரணாகப் பார்த்துக் கொண்டாலும், அவற்றைப் பக்கவாட்டிலிருந்து பார்த்துக் கொள்ள ஒரு ஆள் தேவை. அந்த வேலையைத் தான் விலா எலும்புகள் செய்கின்றன. ஆனாலும் பிரச்சனை என்னவென்றால், மார்பெலும்புகள் போல் விலா எலும்புகள் அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் வலுவடைந்துவிடாது.

இதை விட முக்கியமாக ஓர் ஆள் இருக்கிறார். அவர் தான் வயிறு. வயிற்றுப் பகுதி பெரும்பாலும் சதைகளால் ஆனது. அங்கு எந்த ஒரு எலும்புப் பகுதியும் பாதுகாக்க இல்லை. (இருந்திருந்தால் நாம் முன்புறமாகக் குனிய முடியுமா என்பது எனக்கிருக்கும் ஒரு மிகப் பெரிய சந்தேகம்). நாம் உண்ணும் உணவு செரிமானத்தைச் செவ்வனே செய்விக்கும் வயிற்றுப் பகுதியில் ஏற்படும் எந்த ஒரு தாக்குதலும் ஒரு நபரைப் பெரிதளவில் பாதிக்கும். சாதாரணமான ஒரு மனிதர், வயிற்றுப் பகுதியில் ஒரு தாக்குதலை எதிர் கொண்டால், அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் பழைய நிலைமைக்குத் திரும்புவது என்பது நடக்காத ஒன்று. படங்களில் காண்பிப்பது போல், வயிற்றுப் பகுதியில் அடிபட்டால் ஒருவர் சுருண்டு விழுவதும் எழுவதற்கு வெகு நேரம் ஆவதும் உண்மையே. உடலில் பாதுகாப்பு குறைவாக இருக்கும் இந்த வயிறு மற்றும் விலா பகுதிகளை வலுப்படுத்துவதாலேயே, இது தொடர்பான உடற்பயிற்சிகள் கோர் எக்சர்சைசெஸ் என்றழைக்கப் படுகின்றன.

ஆரம்ப காலங்களில் 6 வகையான அடிப்படை கோர் உடற்பயிற்சிகள் எங்களுக்கு அளிக்கப்பட்டன. தற்போது 15 முதல் 20 வரையிலான கோர் உடற்பயிற்சிகள் செய்துகொண்டிருக்கிறோம். இவை ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு விதமாகப் பலனளிக்கக் கூடியவை. சில உடற்பயிற்சிகள் விலா எலும்புகளை வலுப்படுத்தும். சில உடற்பயிற்சிகள் அடி வயிறுக்கானவை. வேறு சில மேல் வயிறுக்காக. இவை அனைத்தும் ஒரு முழு சுழற்சியாகச் செய்யப்படுகின்றன. அதாவது அடி வயிற்றிற்கு மட்டுமோ அல்லது விலா எலும்புகளுக்கு மட்டுமோ பயிற்சி எடுக்காமல், மொத்தமாக வயிறு மற்றும் விலா பகுதிகளுக்கான அனைத்து உடற்பயிற்சிகளையும் நாங்கள் செய்கின்றோம். ஒன்றை விடுத்து மற்றொன்றை செய்வது சில எதிர்மறை விளைவுகளை உருவாக்கலாம்.

இதே போல் பேக் சம்மர்ஸ்(Back Somersault), பேக் பிலிப் (Back Flip), பிரண்ட் சம்மர்ஸ்(Front Somersault), பிரண்ட் பிலிப் (Front Flip) போன்ற ஜிம்னாஸ்டிக் உடற்பயிற்சிகளைச் செய்வதற்கு வயிற்றுப் பகுதியின் வலிமையே பெரிதும் காரணமாக இருக்கிறது.

இன்றைய இளைஞர்களின் பெரும்பாலானோருக்குக் கவலையாக இருக்கும் ஒரு விஷயம் அவர்களுடைய தொப்பை தான். (ஹி ஹி. எனக்கும் தொப்பை இருக்கு பாஸ்). கோர் உடற்பயிற்சிகள் வயிற்றை வலுப்படுத்தும் வேலைகளைச் செய்வதால் தொப்பையைக் குறைப்பதில் சற்று மெதுவாகவே வேலை செய்வது போல் தோன்றினாலும், பலன்கள் நீண்ட காலம் இருக்கும். தோழியருக்குத் தேவையற்ற இடுப்புச் சதைகளைக் குறைக்கவும், இடையழகைப் பாதுகாக்கவும் இந்த வகைப் பயிற்சிகள் உதவும். சாதாரணமான (தொப்பை இல்லாத) ஒரு நபரின் உடலில் இந்த உடற்பயிற்சிகள் ஏற்படுத்தும் மாற்றத்தை எளிதில் கண்டுகொள்ளலாம். கோர் உடற்பயிற்சியின் விளைவால், எங்கள் குங்பூ வகுப்பில் என்னுடன் பயிலும் சக நண்பர் ஒருவருக்கு 6 மாத காலங்களில் சிக்ஸ் பேக் உடற்கட்டமைப்பு உருவானது. இதில் அவர் எந்த ஒரு உணவுக் கட்டுப்பாடும் மேற்கொள்ளவில்லை என்பது தான் ஆச்சரியகரமான உண்மை.



நீண்ட தேடுதலுக்குப் பின் மேலே காட்டியுள்ள புகைப்படம் கிடைத்தது. சிறுவயதில் நம் அம்மாவுடனோ, அப்பாவுடனோ அல்லது வேறு யாருடனோ இது போன்று விளையாடியிருப்போம். அல்லது இப்போது நம் வீட்டுக் குழந்தைகளுடன் நாம் இதுபோல் விளையாடுவோம். சரிதானே? இப்போது கீழே உள்ள படத்தைப் பாருங்கள்.



இது வயிற்றுப் பகுதியில் செயலாற்றக் கூடிய ஓர் உடற்பயிற்சி. இந்த உடற்பயிற்சி குங்பூ பயிற்சியிலும் உண்டு. நன்றாக உற்று நோக்கினால் இரண்டிற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை. ஆனால், முதலாவது படத்தில் நாம் விளையாடிய விளையாட்டை சற்றே மாற்றி செய்தோமானால், அதாவது முதுகு, தோள் மற்றும் கழுத்துப் பகுதியை உயர்த்தாமல் செய்தோமானால், அதனால் கிடைக்கும் பலன், இரண்டாவது படத்தில் காட்டியுள்ள முறையில் செய்யும் உடற்பயிற்சியை விட மிக அதிகாமாகக் கிடைக்கும். (அதாவது நம் வீட்டுச் செல்லங்களோடு விளையாடிக் கொண்டே செய்தால்). குழந்தைகளின் மகிழ்ச்சியோடு நம் உடல் நலனும் ஆரோக்கியமாக இருக்கும் வழியை, எத்தனைபேர் கண்டுகொண்டனரோ, எனக்குத் தெரியவில்லை.

இதே போல், கீழே கிடக்கும் ஏதேனும் ஒரு பொருளை முட்டியை மடக்காமல் குனிந்து எடுக்க நீங்கள் முயற்சி செய்தால் அதுவும் வயிற்றுப் பகுதிக்குப் பலனளிக்கக் கூடிய ஒருவகை குங்பூ உடற்பயிற்சியே... :)

நம்மைச் சுற்றி நமக்குத் தெரியாமலே இருக்கும் குங்பூ கலையின் ஒரு பகுதி தான் இது. இன்னும் நமக்குத் தெரியாமல் எத்தனை எத்தனை விஷயங்கள் இருக்கின்றனவோ? வாருங்கள். சேர்ந்து கண்டறியலாம், இனி வரும் பதிவுகளில்... !!!

குங்பூ - பகுதி இரண்டு

2. உன் உயிர் உன் கையில்

"உங்கள் உயிர் உங்கள் கைகளில்"

இந்த வரிகள் என் குங்பூ மாஸ்டர் பேச்சிமுத்து அதிகம் கூறுபவை. குங்பூவில் பெரும்பாலும் கைகளின் ஆதிக்கமே அதிகம் இருக்கும். இதற்கு அர்த்தம் குங்பூ கலை கால் அசைவுகளை உபயோகிப்பதை விட பெரும்பாலும் கை அசைவுகளையே உபயோகிக்கிறது. எதிராளியைத் தடுப்பது, தாக்குவதிலிருந்து பல வகையான ஜிம்னாஸ்டிக் உடற்பயிற்சிகள் செய்வது வரை கைகள் தான் பெருமளவில் குங்பூவில் பயன்படுத்தப் படுகின்றன. (ஜிம்னாஸ்டிக் உடற்பயிற்சிகள் பற்றிய விவரங்களை ஒரு பதிவாக பதிந்துவிடுகிறேன்).

சில நேரங்களில் நம் உடலின் மொத்த எடையையும் தாங்கவேண்டிய சூழல் கைகளுக்கு ஏற்படலாம். அப்போது கைகள் வலுவாக இல்லாவிட்டால், புத்தூருக்குப் போகவேண்டிய நிலைதான் ஏற்படும். இன்னும் சில நேரங்களில் கைகள் சரியான முறையில் உடலைத் தாங்காவிட்டால் கழுத்து மற்றும் தலைப் பகுதிகளில் அடிபடக் கூடிய வாய்ப்புகள் 100க்கு 120% உண்டு. இந்த இடங்களில் அடிபட்டால் என்னவாகும் என்று நான் சொல்லி உங்களுக்கெல்லாம் தெரியவேண்டியதில்லை. இதனாலேயே கைகளை வலுப்படுத்தும் உடற்பயிற்சிகள் மிகுந்த முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படுகின்றன.

குங்பூ கலையின் பிறப்பிடமாக அறியப்படும் ஷாலின் கோவிலில் தான் முதன் முதலில் குங்பூ பயிற்சி ஆரம்பிக்கப்பட்டது. போதிதர்மர் தான் இந்த இடத்தை நிறுவியதாகக் கூறப்படுகிறது. ஆரம்ப காலகட்டங்களில் புத்தத் துறவிகள் பலர் தியானத்தில் இருக்கும்போதே மன ஒருநிலைப் பாட்டைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் தூக்கத்தில் விழுந்தனர். இதற்கான காரணத்தை ஆராய்ந்தபோது அவர்கள் உடல் வலிமை குன்றியவர்களாக இருப்பதை அறிந்த போதிதர்மர் அப்போதுதான் அவர்களுக்கு குங்பூ கலையைப் போதிக்க ஆரம்பித்தார். அதன்பின் புத்தத் துறவிகள் பலரும் அதை தங்கள் இருப்பிடத்திற்கு ஏற்றவாறு தங்கள் அறிவைக்கொண்டு மாற்றம் செய்து புதிய புதிய வடிவங்களைக் கொடுக்கலாயினர். ஆனால் எல்லாப் பிள்ளைகளையும் பெற்ற தாயாய் இன்றும் இருக்கிறது ஷாலின் குங்பூ முறை. அதன் பெரும்பாலான விஷயங்கள் கைகளைப் பயன்படுத்துவதிலே தான் இருக்கிறது.

2.இது தவிர "அனிமல் மூவ்ஸ்" என்று சொல்லக்கூடிய மிருகங்களைப் போல் தாக்கும் முறைகளில் கைகளின் ஆதிக்கமே அதிகம் இருக்கிறது. சென்ற பதிவில் நான் பகிர்ந்தது போல் 9 வகையான அடிப்படை புஷ் அப்களில் 3 வகையான புஷ் அப்கள் மிருக முறை தாக்குதல்களில் பெரிதும் உதவி செய்யக் கூடியவை. இதுவரை நான் 5 வகையான மிருக முறை தாக்குதல்களின் அடிப்படை விஷயங்களைக் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன். (குரங்கு, வெட்டுக்கிளி, புலி, பாம்பு, கழுகு. சில நேரங்களில் மிருக முறைத் தாக்குதல்களைப் போல் அபாயகரமானது ஏதும் இல்லை).

இத்தோடு ஆயுதங்களை உபயோகப்படுத்தி செய்யக்கூடிய அனைத்து விதமான பயிற்சிகளுக்கும் கைகளின் பலம் அவசியமாகிறது. கம்பு அல்லது நுன்சக்கு (Nunchaku) உபயோகப்படுத்தும்போதோ, அல்லது கத்தி போன்ற ஆயுதங்களை கையாளும்போதோ நம் கைகளில் போதிய பலம் இல்லாவிட்டால் ஆப்பு நமக்கும் சேர்த்துத்தான்.

"தம்பி. இதெல்லாம் சரி. நடைமுறை வாழ்க்கையில நான் எங்க போய் கத்தி வச்சுலாம் சண்டை போடப்போறேன். எனக்கு இதனால என்ன யூசு?" என்கிறீர்களா. இதோ சில உதாரணங்கள்.

1. உங்களின் அதிக எடையுள்ள பைக்குகளை எளிதாக நீங்கள் கையாளலாம்.
2. படம் வரையும்போதோ, எழுதும் போதோ, கணினியில் அதிகநேரம் கைகளை உபயோகப்படுத்தி டைப் செய்யும்போதோ உதவுகிறது.
3. தகுந்த அளவில் பயிற்சி செய்தீர்களானால், உங்கள் வீட்டு மளிகைப் பொருட்கள் காய்கறிகளை எல்லாம் நீங்களே சுமந்து கொண்டு வீட்டிற்கு வந்துவிடலாம். உங்கள் அம்மாவோ/மனைவியோ மிகுந்த மகிழ்ச்சி கொள்வார்கள்.
4. என்னைப்போன்ற கையால் துணி துவைக்கும் நண்பராக இருந்தால், ங்கொக்கமக்க எந்த கறையா இருந்தாலும் பரவால்ல. அடிச்சு தொவச்சுரலாம். (டிரஸ் கிழிஞ்சு போனால், கம்பனி பொறுப்பல்ல)
5. கைகளில் பலம் கூடக்கூட, கை அசைவுகளை எளிதில் கட்டுப்படுத்த நம்மால் முடிகிறது. கை உங்கள் கட்டுக்குள் வருகிறது. உங்கள் கை உங்கள் பேச்சைக் கேட்டால் வேண்டாம் என்று சொல்லுவிர்களா? படம் வரைவதில் ஆர்வமுள்ள அனைவருக்கும் இது பெரிதில் உதவும்.
6. சமையல் செய்யுற/சமையலுக்கு உதவி செய்கிற நண்பராவோ அல்லது தோழியாகவோ இருந்தால் கவனமாக காய்கறி நறுக்கவும் உதவும். கவனமா காய்கறி வெட்டுறதும் கூட ஒரு வகையில குங்பூ பயிற்சி மாதிரி தானுங்க.. :)

இவையெல்லாம் அடியேனுக்குத் தெரிந்தது. உங்கள் வேலை, மற்றும் சூழலைப் பொறுத்து வெவ்வேறு வழிகளில் உதவும். கோடிட்ட இடங்களை நீங்களே நிரப்பிக்கொள்ளலாம்.

எனக்கு குங்பூவை மிகவும் பிடிக்கக் காரணம், குங்பூ பயிற்சி முறைகள் பெரும்பாலும் நம்மைச் சுற்றியிருக்கும் சூழலில் இருந்து உருவாக்கப்பட்டவை. நான் மேற்கூறியிருந்த அனிமல் மூவ்ஸ் போன்றவை, பெரும்பாலும் அந்தந்த விலங்குகளின் குணாதிசயங்களில் இருந்து உருவாக்கப்பட்டவை. சுற்றுப் புறத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட குங்பூவை மறுபடியும் சுற்றுப் புறத்திற்குள்ளாகவே வைத்துப் பார்த்தால், நாம் அன்றாடம் செய்யும் பல விஷயங்களில் குங்பூ இருப்பதை உணர முடியும். உதாரணமாக, தற்போது நீங்கள் ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்துகொண்டு இதைப் படித்துக் கொண்டிருந்தால், கால்கள் தரையில் இருக்கும்படி செய்து நேராக நிமிர்ந்து உட்காருங்கள். ஆயிற்றா. இதே நிலையில் உங்கள் நாற்காலியை அகற்றிவிட்டு வெறும் காற்றில் முதுகுத் தண்டு நேராக ஒரு நாற்காலியில் உட்கார்வது போல் உட்கார்ந்து பாருங்கள். அவ்வளவே. இது ஒருவகையான குங்பூ உடற்பயிற்சி. இவ்வாறு உட்கார்ந்த நிலையில் இருப்பது உங்கள் முதுகு, கால் மற்றும் முழங்கால் பகுதிகளுக்கு வலு சேர்க்கும். மதிய வேளைகளில் உண்ட மயக்கத்தில் தூக்கம் வரும்போதெல்லாம், அலுவலக நாற்காலியில் மயிரிழை அளவு இடம் விட்டுவிட்டு நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருப்பது போல், நான் சிறிது நேரம் காற்றில் உட்கார்ந்திருப்பேன். இதுவரை அருகில் அமர்ந்திருக்கும் எந்த ஒரு நண்பரும் இதைக் கண்டுபிடித்ததில்லை.... :) (கவனம்: இதில் எனக்குப் பயிற்சி இருப்பதால் நான் சரியாகச் செய்கிறேன். பயிற்சி இல்லாமல் இதை தவறாக முயற்சித்துவிட்டால் முதுகு, கால் பகுதிகளுக்கு வலு சேர்க்காமல், அதே இடங்களைப் பாதிக்கவும் செய்யும் இந்த உடற்பயிற்சி)

வேலைக்கு வேலையும் ஆயிற்று. சிறிது நேரம் உடற்பயிற்சியும் செய்தாயிற்று என்பதுபோல் இன்னும் வேறு சில இடங்களிலும் உபயோகப் படுத்தியிருக்கிறேன். அவற்றையும் அடுத்தடுத்த பதிவுகளில் சிறிது சிறிதாக பகிர்கிறேன்.

கொஞ்சம் அதிகமாகவே மொக்கை போட்டுட்டேன்னு நெனைக்கிறேன். அதனால கோர் என்று என் மாஸ்டர் சொல்லக்கூடிய வயிற்றுப் பகுதிக்கான உடற்பயிற்சிகள் பற்றிய தொகுப்பை அடுத்த பதிவில் பதிகிறேன்.

குங்பூ - பகுதி ஒன்று

1. குங்பூ - ஆரம்ப நாட்கள்

(சீனாவின் தற்காப்புக் கலையாக கருதப்படும் குங்பூ கலை, ஒரு தமிழரான போதிதர்மரால் கி.பி. 5-6 நூற்றாண்டுகளில் சீனாவுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது என்று கூறப்படுகிறது. சில சீன அறிஞர்களின் நூல்களில் ஒரு தென்னிந்தியர் குங்பூ கலையின் அடிப்படையைக் கற்றுக்கொடுத்துச் சென்றதாகக் கூறுகிறார்கள். உண்மை எதுவாயினும் சீனர்கள் குங்பூ கலையை நன்றாக மெருகேற்றி இருக்கிறார்கள் என்பதும் தவிர்க்க முடியாத உண்மை)

குறிப்பு: சில உதாரணத்திற்காக சில உடற்பயிற்சிகள் பற்றிக் கூறியிருக்கிறேன். அவை எதையும் செய்து பார்க்க வேண்டாமென்று பணிவன்புடன் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

குங்பூ கலையை எதற்காகக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று என்னைச் சுற்றியிருக்கிற சிலரும் இணையதள உலவிகள் சிலரும் கூறிய கருத்துக்களாவது, உடலில் எந்த பகுதியில் தாக்கினால் எதிரி வீழ்வான் என்று தெரிந்து தாக்குவதற்காகவும், தன்னை தீயவர்களிடம் இருந்து காத்துக் கொள்வதற்காகவும், உடல் மற்றும் மன வளத்திற்காகவும் இந்தக் கலையைக் கற்கலாம் என்பதாம். இத்துடன் சேர்த்து இன்னும் சில விஷயங்களைக் கற்றுக்கொண்டேன் நான்.

நான் எத்தனையோ முறை வீட்டைச் சுத்தம் செய்திருக்கிறேன். பல மணி நேரங்கள் கணினியின் திரையிலிருந்து கண் அகற்றாமல் வேலை பார்த்திருக்கிறேன், விளையாடியிருக்கிறேன். சில நேரங்களில் சமையல் கற்றுக்கொள்ளவும் முயற்சித்திருக்கிறேன். ஆனால் சில மாதங்கள் முன்பு வரை இவை அத்தனைக்குள்ளும், ஏன் இன்னும் நான் சொல்லாமல் விட்டுவிட்ட எத்தனையோ விஷயங்களுக்குள்ளும் நான் நேசித்த குங்பூ ஒளிந்திருந்ததை என்றுமே அறிந்ததில்லை. என்றாவது நாம் குளியலறையில் குளித்துக் கொண்டிருக்கும் போது அல்லது துணி துவைக்கும்போது நினைத்திருப்போமா அந்த சூழலிலும் உடலை வலுப்படுத்தக் கூடிய ஒரு விஷயத்தை நம்மால் செய்ய இயலுமென்று? இதைப்பற்றியெல்லாம் இப்போதே கூறப்போவதில்லை. இதெல்லாம் எப்படி நடந்தது என்று என் வாழ்க்கையின் வழித்தடத்தோடு கூறுகிறேன். சிறிது தூரம் என் வாழ்க்கைப் பாதையில் என்னுடன் வலம் வாருங்கள்.

நான் முதன்முதலில் அந்த குங்பூ வகுப்பிற்குச் சென்றபோது சில அடிப்படையான உடற்பயிற்சிகள் கற்றுத் தரப்பட்டது. இன்று வரை, எல்லா நாளும் 'Warm up' என்று சொல்லப்படுகிற அடிப்படையான சில உடற்பயிற்சிகளை செய்து முடித்தபின் தான் எங்கள் வகுப்புகள் ஆரம்பிக்கப்படுகின்றன. முதல் நாளில் சில அடிப்படை உடற்பயிற்சி முறைகளோடு இன்னும் சில அடிப்படை தற்காப்பு முறைகள் கற்றுத் தரப்பட்டன. ஆனால், 1 வருடம் 9 மாதங்கள் கழித்து இப்பொழுதுதான் எந்த வரிசையில் எனக்கு உடற்பயிற்சிகள் கற்றுத் தரப்பட்டன என்ற அறிவு லேசாக முளைத்திருக்கிறது.

ஆரம்பத்திலிருந்து கற்றுத்தரப்பட்ட சில விஷயங்களில் முக்கியமானது கைகளை வலுப்படுத்தும் உடற்பயிற்சிகள். உதாரணமாகச் சொல்லவேண்டும் என்றால், 'புஷ் அப்' அல்லது தண்டால் எனப்படும் உடற்பயிசியை சொல்லலாம். வழக்கமாக நம்மில் பலர் இந்த புஷ் அப் பயிற்சியை செய்வோம். அன்று வரை எனக்குத் தெரிந்தது இரண்டு வகையான புஷ் அப் பயிற்சிகள் தான். ஆனால் அங்கு தான், கிட்டத்தட்ட 9 வகையான அடிப்படை புஷ் அப் பயிற்சிகள் கற்றுக்கொடுக்கப்பட்டன (அடிப்படை மட்டும் 9. அட்வான்ஸ்ட் லெவல் எல்லாம் சேர்த்தா இப்போ வரைக்கும் சுமார் ஒரு 21 புஷ் அப் டெக்னிக்ஸ் இருக்குதுங்கோ!!! இன்னும் நான் கத்துக்க நெறையா இருக்கு). இதே போல் கைகளை தோளுக்கு நேராக பக்கவாட்டில் நீட்டி வைத்துக் கொண்டு நிற்பது, புஷ் அப் எடுக்காமலேயே புஷ் அப் எடுக்கும் நிலையில் மட்டும் இருப்பது, காலோடு சேர்த்து கையை வலுப்படுத்தும் இன்னும் சில உடற்பயிற்சிகள் இதில் அடக்கம்.

சிறிது காலத்திற்குப் பின் என்னால் சில மாற்றங்களை அறிந்துகொள்ள முடிந்தது. ஆரம்ப காலத்தில் உடலில் வலி அதிகம் எடுப்பதுபோல் தோன்றினாலும், நாட்கள் செல்லச் செல்ல எல்லாம் பழக ஆரம்பித்தது. 23 வருடமாக கைகளில் இல்லாத பலம் சிறிது சிறிதாக கூட ஆரம்பித்ததுபோல் தோன்றியது. கைகளை வலுப்படுத்தும் உடற்பயிற்சிகள் மறைமுகமாக வயிற்றுப்பகுதிகளிலும் செயலாற்றுகிறது என்பது கொசுறு செய்தி. சரி. கைகளை வலுப்படுத்த எதற்காக இத்தனை விஷயங்கள், இத்தனை விதமான உடற்பயிற்சிகள் என்று தெரிந்து கொள்ளவேண்டாமா? சற்று காத்திருங்கள். அடுத்த பதிவில் பகிர்ந்து விடுகிறேன்.

எனக்குப் பிடித்தது

எனக்குப் பிடித்தது என்ன?

இந்தக் கேள்விக்கான விடையை கிட்டத்தட்ட 6, 7 வருடங்களாக தேடிக்கொண்டிருந்தேன். இதற்கான பதில் எனக்குக் கிடைக்கவே இல்லை. இப்போதும் கிடைத்திருக்கிறது என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை. "ஏன் உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை" என்று கேட்டால் தெரியவில்லை என்று தான் பதில் சொல்ல நேரிடுகிறது. அந்தக் காலத்தில் மாணவர்களுக்கு வழி நடத்த குரு இருப்பார். அரசவையில் கூட அரசருக்கு அறிவுரை கூற ராஜகுரு என்று ஒருவர் இருப்பதாக எப்போதோ படித்ததாக ஞாபகம். ஆனால், இப்போது வழிநடத்த எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள் என்ற கேள்வி இப்போதும் எனக்கு உண்டு. எதை நோக்கி நான் பயணப்படவேண்டும் என்று கேட்டால், பெரும்பாலும் எனக்குக் கிடைத்த விடை "பணம்". உண்மையில் இது தானா? தெரியவில்லை. யார் சொல்வதையும் ஏற்றுக்கொள்ளாத மூளை, ஏனோ என் உள்மனம் சொல்வதை மட்டும் சில நேரங்களில் ஏற்றுக்கொள்கிறது.

அன்றும் அப்படித்தான். இந்த IT துறை எவ்வளவோ எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது நான் வேலைக்கு சேர்ந்த அந்த முதல் வருடத்தில். ஏதோ பிரச்சனையை என் மனதிற்குள் குடைய, யாருடனும் பேச விருப்பம் இன்றி அந்த 517T பேருந்தில் மாலை 5 மணி அளவில் சிப்காட் வாசலில் ஏறினேன். மேடவாக்கம் செல்ல குறைந்தது 40 நிமிடங்கள் ஆகும் என்று என்னுடைய கணிப்பு. அதிர்ஷ்ட்டவசமாய் ஜன்னலோர சீட் கிடைக்க மனம் எதிலும் லயிக்காமல் வெளியே பார்த்தவாறே சென்றுகொண்டிருந்தேன். மனம் முழுவதும் ஆயிரமாயிரம் கேள்விகள். ஒன்றுக்கும் பதில் தெரியாது. என்னைச் சுற்றியிருப்பவர்கள் எனக்குத் திருப்தியான பதிலை தரப்போவதில்லை என்று தெளிவாகத் தெரிந்திருந்தது. யாரிடமும் பேசவும் இல்லை. ஏதும் கேட்கவும் இல்லை. மனம் முழுவதும் யாரோ அழுத்திப் பிடித்தருப்பதுபோல் ஒரு உணர்வு. எதுவும் மாறாதோ, இந்த இருள் விலகாதோ என்ற கவலையுடன் என் பயணம் ஆரம்பித்திருந்தது.

எப்போது சோழிங்கநல்லூர் கடந்தது, எப்போது குளோபல் மருத்துவமனை நிறுத்தம் கடந்தது என்று நினைவில்லை. பேருந்து பெரும்பாக்கம் தாண்டி பயணித்துக்கொண்டிருந்தது. மேடவாக்கத்திற்கு இன்னும் இரண்டு நிறுத்தங்கள் மட்டுமே இருந்த நிலையில், நான் சீட்டில் இருந்து எழத் தயாரானேன். பேருந்து புது நகர் பேருந்து நிறுத்தத்தைக் கடந்து மேடவாக்கம் செல்லத் தயாரானது. அப்போது தான் என் கவனத்தை ஈர்த்தது அந்தப் பலகை.

"Minnesotta Praying Mantis Kung Fu India"

பேருந்து கடக்கும் வரை அந்தப் பலகையை கவனித்துக்கொண்டே இருந்தேன். ஏனோ, எதுவோ, என்னை அதைப் பார்க்கச் சொல்லியது. ஏனென்று தெரியவில்லை. சிறுவயதில் ஜாக்கி சான், ப்ரூஸ் லீ படங்களெல்லாம் பார்த்ததுண்டு. சில வருடங்கள் கராத்தே வகுப்புகளுக்குக் கூடச் சென்றதுண்டு. ஆனால் ஒருபோதும் குங்பூ கற்றுக்கொள்ள எண்ணியதே இல்லை. அதைப் பற்றி யோசித்ததே இல்லை என்று தான் நினைக்கிறேன்.


மேடவாக்கத்தில் என்னை இறக்கி விட்டுவிட்டு பேருந்து நகர ஆரம்பித்திருந்தது. ஆனால், எனக்குத்தான் அந்த இடத்தை விட்டு நகர மனமில்லை. மனதிற்குள் ஒரு வினோத கேள்வி, "நாம் ஏன் அங்கு சென்று பார்க்கக்கூடாது?" என்றது மனம். "என்ன இது விளையாட்டு. நமக்கு இருக்கும் இம்சையில் இது வேறா? அதிருக்கட்டும். குங்பூ செய்வது என்றால் சாதாரணமா? அதெல்லாம் முடிகின்ற காரியமா? இப்போது நான் 93-94 கிலோ எடை இருக்கிறேன். என்னால் அவ்வளவு தூரம் உடற்பயிற்சி செய்ய இயலுமா? ஏன் இந்த வேண்டாத வேலையெல்லாம்?" என மூளை ஏகத்துக்கு என்னை குழப்பிவிட்டுக் கொண்டிருந்தது. மனம் தான் ஒரு குரங்காயிற்றே. மனம் என்னை விடவில்லை. "சும்மா போய் அந்த பலகையைப் பார்த்துவிட்டு வந்துவிடலாம். பிடித்திருந்தால் போய் பார்க்கலாம். இல்லாவிட்டால் விட்டுவிடலாம்" என்றது. சரி போய் பார்க்கலாம் என்று தோன்றவே, என் அறைக்குச் செல்வதை விட்டுவிட்டு, அந்த பலகையைத் தேடி நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

மேடவாக்கம் பேருந்து செல்லும் பாதையில், சில தூரம் நடக்க ஆரம்பித்திருந்தேன். சாலை திரும்பும் அந்த வளைவில் அமைந்திருந்தது அந்த பள்ளி. "வித்யா மெட்ரிகுலேஷன்" என்ற பெயரின் பக்கத்திலேயே, இருந்தது அந்தப் பலகை. இருவர் புகைப்படம் அந்தப் பலகையில் இருந்தது. யாரென்று தெரியவில்லை. பெயர் மற்றும் அலைபேசி எண்களை அறிவித்துக்கொண்டிருந்தது அந்த அறிவிப்புப் பலகை. Head Sifu ரவிச்சந்திரன். Sifu பேச்சிமுத்து.  நேரம்: புதன் மற்றும் சனிக்கிழமை மாலை 6:30 முதல் 7:30 வரை. "புதன்கிழமை வர்றது கொஞ்சம் கஷ்டம். ஆனால் சனிக்கிழமை வரலாமே" என மனது எண்ணியபடி அந்த சனிக்கிழமை வந்து பார்க்கலாம் என முடிவெடுத்தேன். எதிர்பார்த்தது போல் சனிக்கிழமையும் வந்தது, நானும் வந்தேன் அந்த குங்பூ வகுப்பிற்கு. ஆரம்பத்தில் சாதாரணமாகவே தோன்றிய அந்த குங்பூ வகுப்பு நாட்கள் செல்லச் செல்ல, சிறிது சிறிதாக அதன் உண்மையான அறிவாற்றலைக் காட்டத் தொடங்கியது.

Wednesday, September 18, 2013

பொன்னம்மாள் பாட்டி

"அய்யனாரப்பா! என் புள்ளைய நீதான் எப்பவும் பாத்துக்கணும். அவனுக்கு எந்த ஒரு நோய் நொடியும் வந்துராம, நல்லபடியா இருக்கணும். அவனுக்கு யாராலையும் எந்த தொல்லையும் வந்துரக் கூடாது. முக்கியமா, அந்த மூணாவது தெருல இருக்குறாளே அந்த முண்டக்கண்ணி, அவ என் மவன் மேல எந்தக் கண்ணும் வச்சுடக்கூடது. கடன்காரி. அவ முழியே சரியில்ல. வேற எந்த ஒரு குத்தம் குறை பண்ணியிருந்தாலும் எம்மகன மன்னிச்சு அவன நல்லபடியா பார்த்துக்கப்பா. அவன் நல்லபடியா வளந்து, பெரிய ஆளாகி, நாலு பேரு மெச்சுற மாதிரி பெரிய உத்தியோகஸ்தனா வரணும். பெரிய கொழாய் சட்டையெல்லாம் மாட்டிக்கிட்டு தஸ்ஸு புஸ்ஸுன்னு இங்கலீசுல பேசணும். இதையெல்லாம் இந்த சிறுக்கி பார்த்துப்புட்டு தான் கண்ண மூடனும். இதெல்லாம் நீதானப்பா நடத்தி வைக்கணும். இதெல்லாம் நடந்துட்டா, வருஷந்தவராம உன் எல்லைக்கு வந்து, கெடா வெட்டி பொங்க வைக்கிறேன்யா சாமி. நீதான் பாத்துக்கணும். நீதான் பாத்துக்கணும்". அய்யனார் காலடியில் இருந்த விபூதியை கை நிறைய எடுத்து நெற்றி முழுக்க இட்டுக்கொண்டாள் வேலம்மாள். தன் மனதில் இருந்த எல்லா வேண்டுதலையும், சரியாகச் சொன்னால் ஒரே ஒரு வேண்டுதலை அய்யனாரின் எல்லையில் அவரையே துணையாய் எண்ணி அவரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டாள் வேலம்மாள். முப்பதுகளைக் கடந்த வேலம்மாவிற்கும் அவள் கணவன் ராசைய்யாவிற்கும் உலகம் என்றால் அது அவர்களின் மகன் குமார் தான். வருடந்தவறாது குலதெய்வமான எல்லை காக்கும் அய்யனாருக்கு படையல் வைத்து வழிபடுவது அவர்கள் வழக்கம். இன்றும் அப்படித்தான். எல்லா பூஜைகளையும் முடித்தபின் அய்யனார் காலடி விபூதியை எடுத்துக் கொண்டு மகனுக்கு இட்டுவிட எண்ணினாள். ஆனால், அவள் கண்மூடி வேண்டும் போதே, பக்கத்தில் சுற்றித் திரிந்த தட்டாம் பூச்சியுடன் விளையாடச் சென்றுவிட்டான் 5 வயதேயான குமார்.
"எலேய். ஐயா. என் சீமான். இங்க வாடி என் தங்கம்"
"என்னம்மா?"
"ஐயா ராசா. இங்க கொஞ்சம் வாடி. கொஞ்சம் ஐயனார் துண்ணூறு (விபூதி) வச்சு விடுறேன். அத வச்சுக்கிட்டு போய் அப்பறமா விளையாடுடா என் தங்கம்"
"போம்மா.  நான் துண்ணூறுலாம் வேணாம். நான் வரல."
"ராசா. அப்படியெல்லாம் சொல்லக்கூடாது. சாமி துண்ணூறு வச்சுக்கணும். வேணாம்னுலாம் சொல்லக்கூடாது."
"எனக்கு வேணாம் போம்மா"
"நல்ல புள்ளையில்ல. அம்மா பேச்ச கேப்பியாம். அப்பதான் சாயந்தரம் ஐயன் வரும் போது மிட்டாய் நெறையா வாங்கிட்டு வரும்"
"எனக்கு மிட்டாயெல்லாம் வேணாம் போ. நான் தட்டான் புடிக்க போறேன்"
"ஏய் இங்க பாரு. சாமி பாரு சாமி"
"சாமியெல்லாம் பாத்தாச்சு போ"
"எலேய். இப்போ நான் சொல்றத கேக்கப் போறியா இல்லையாடா?" சற்றே பொறுமை இழந்த வேலம்மாள் அதிகாரத் தொனியில் கூற ஆரம்பித்தாள். வேலம்மாளின் பொறுமை சற்றே எல்லை கடந்திருந்தது. ஆனால் குமாரின் பிடிவாதமோ குறையவில்லை.
"மாட்டேன் போம்மா" என்று குமார் சொல்லவும், கோபத்தில் அவன் முதுகில் ஓர் அடி வைத்தாள். ஐந்து விரலும் கிட்டத்தட்ட பதிந்துவிட, கூக்குரலிட்டான் குமார். அதே நேரம் பொன்னம்மாள் பாட்டியும் அந்த வழி வந்து சேர சரியாக இருந்தது.
பொன்னம்மாள் வேலம்மாளின் தாய். பேரன் அழுவதைக் கண்டு மனம் பதறிய பொன்னம்மாள் குமாரை வாரி அணைத்துக் கொண்டு அவனைச் சமாதானம் செய்யலானாள்.
"ஏ ராசா. ஏ ஐயா. எதுக்குடி அழுகுற? ஆம்பளப்புள்ள அழக்கூடாதுடி என் தங்கம். அழாதைய்யா அழாத. ஆச்சி கேக்குறேன்ல என்னனு சொல்லுயா. சொல்லு"
அழுகையின் நடுவிலே அந்த வார்த்தை குமாரின் வாயிலிருந்து வெளிவந்தது "அம்மா அடிச்சிட்டா ஆச்சி" என்று
"கூறுகெட்ட சிறுக்கி. ஏண்டி புள்ளையபோட்டு இப்படி அடிச்ச?"
"பின்ன என்ன ஆத்தா. அய்யனாரு துண்ணூற வச்சுக்க சொன்னா மாட்டேன்னு அடம் பிடிக்கிறான். வீம்பு எல்லாம் அப்படியே அவுக ஐயன் மாதிரியே. கொஞ்சமும் கொறைச்சலில்ல."
"அடி போடி இவளே. இதுக்கு போய் புள்ளைய அடிச்சிக்கிட்டு இருக்குறா. இங்க கொண்டா அந்த துண்ணூற" என்று வாங்கி நெற்றியில் பெரிய பட்டையை இட்டுக்கொண்டாள் பொன்னம்மாள்.
"அடி ஏன் தங்கம். இதுக்கெல்லாம போய் அழுவாக. வாயா என் ராசா. வா வா வா" என்று குமாரைத் தூக்கி மடியில் வைத்துக் கொண்டாள்.
"சாமி கிட்ட என்னையா கேட்ட?"
"ம்ம்ம். நல்லா படிக்கணும்னு கேட்டேன். ம்ம்ம். அப்பறம்.... ம்ம்ம்ம்.. அப்பறம்.. அதுக்குள்ளே தட்டான் வந்துருச்சு. அத புடிக்க ஓடிட்டேன்... "
"தட்டான் புடிக்க ஓடிட்டியா? என் ராசா. ஹா ஹா ஹா" என்று பொக்கை வாய் தெரிய சிரித்துக் கொண்டே தன் நெற்றியோடு பேரனின் நெற்றியை ஒற்றிக்கொண்டு தலையை அசைத்து பாசத்தைப் பரிமாறுவது போல் சிறிது அய்யனார் விபூதியையும் பரிமாறினாள் பொன்னம்மாள்.
"போய்யா. போய் நல்லா வெளையாடு. போ" என்றாள் பொன்னம்மாள். தட்டானை பிடிக்கவேண்டும் என்ற நினைப்பில் அடி வாங்கியதை மறந்துவிட்டு துள்ளிக் குதித்து ஓட ஆரம்பித்தான் குமார்.
'சில விஷயங்களை இப்படியும் செய்யலாம்' என்று வேலம்மாளுக்கு சொல்லாமல் பார்வையிலேயே சொல்லிக்காட்டினாள் பொன்னம்மாள். புரிந்தது போல் தலையசைத்தாள் வேலம்மாள்.

Sunday, September 8, 2013

சீதனம் - ஒரு சிறிய ஆய்வு

இந்த பதிவை முக்கியமாக என்னைப்போல 'சீதனம்' என்கிற வார்த்தையின் முழு அர்த்தம் தெரியாத அனைத்து நண்பர்களுக்காகவும் பதிகிறேன்.

"உங்க அம்மா வீட்டில இருந்து என்னடி சீதனமா கொண்டுவந்துட்ட? பெருசா பேசுற?"
-இந்த மாதிரி வசனங்கள் சினிமாவில் அடிக்கடி மாமியார் மருமகள் சண்டையிலோ அல்லது கணவன் மனைவி சண்டையிலோ இடம்பெறும். பொதுவாக 'சீதனம்' என்கிற வார்த்தை ஒரு பெண் தன் பிறந்தவீட்டில் இருந்து புகுந்த வீட்டிற்குச் செல்லும்போது உடன் கொண்டுவரும் பண்டபாத்திரங்கள், நகைகள் மற்றும் ரொக்கம் ஆகியவற்றைக் குறிப்பதாக அமைகிறது. ஆனால் இந்த 'சீதன'த்தை அந்தப் பெண் அனுபவிப்பதும் அனுபவிக்காமல் போவதும் அந்தப்பெண் மணக்கப்போகும் மணமகன் வீட்டினரின் தலையீட்டில் இருக்கிறது. சரி உண்மையிலேயே இந்த வழக்கம் எதற்காக ஆரம்பிக்கப்பட்டது என்று தெரிந்துகொள்வோமா?
'சீதனம்' என்ற வார்த்தையின் உண்மையான சொல் ஸ்திரீதனம் ஆகும்.
ஸ்திரீ + தனம் = ஸ்திரீதனம் = சீதனம்
ஸ்திரீ - பெண்
தனம் - செல்வம்/பணம்

தற்போது ஒரு பெண்ணின் திருமண வயது 21. ஆனால் அந்தக் காலங்களில் 12, 13 வயதிலேயே பெண்களுக்குத் திருமணம் செய்துவைக்கும் பழக்கம் வழக்கில் இருந்தது. மணமகனுக்கோ 15, 16 வயது இருக்கலாம். ஒரு 16 வயது சிறுவனுக்கும், 12 வயது சிறுமிக்கும் திருமணம் செய்துவைக்கும் பொழுது, ஒரு குடும்பத்தை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு இருவருக்கும் முழுவதுமாக இருக்குமா என்பது சந்தேகமே.  அத்துடன், வாணிபத்தின் காரணமாகவோ, கல்வி கற்க வேண்டியோ, போரின் போதோ, அந்த ஆண்மகன் தன் மனைவியைப் பிரிய நேரிட்டால், அந்தப்பெண் தன் கணவன் வரும்வரை அவருக்காகக் காத்திருப்பாள். (கணவன் திரும்பி வர நீண்ட காலம் ஆனாலோ, அல்லது இறந்துவிட்டாலோ அந்தப்பெண் மறுமணம் செய்ய அனுமதி உண்டு. ஆனால் அது அந்தப் பெண்ணின் விருப்பத்திற்கு உட்பட்டது). இந்தக் காலகட்டத்தில் அந்தப் பெண் தான் மற்றும் தன் குழந்தைகள் வாழத் தேவைப்படும் பணத்தை மற்றவர்களிடம் எதிர்பார்த்திருக்கக்கூடாது என்று எண்ணி, பெண்ணைப்பெற்ற பெற்றோரும் பெரியோரும் தங்கள் மகள் நல்வாழ்வு வாழத் தேவையான செல்வங்களை, அவள் திருமணத்தின் போதே கொடுத்து வந்துள்ளனர். இதுவே ஸ்திரீதனம்/ஸ்ரீதனம்/சீதனம் என்று அழைக்கப்பட்டது. அதே போல், மனைவி ஏதேனும் காரணங்களுக்காக முழுவதுமாக கணவனை விட்டுப் பிரிய நேரிட்டாலும் தான் கொண்டுவந்த சீதனத்தை முழுவதுமாகக் கணவன் வீட்டிலிருந்து பெற்றுக்கொள்ளும் உரிமையும் இருந்திருக்கிறது. ஆக இது முழுக்க முழுக்க ஒரு பெண் சுயமாய் வாழ்வதற்கு உதவிபுரியவே ஏற்படுத்தப்பட்டது.
வரதட்சணை என்பது வேறு - வரன் + தட்சணை = வரதட்சணை. போரின் காரணமாக நாட்டில் ஆண்களின் எண்ணிக்கை குறைந்தபோது நல்ல மணமகன் தங்கள் பெண்ணுக்கு அமையவேண்டும் என்றெண்ணிய பெற்றோர் மணமகன் வீட்டாருக்கு தட்சணை (பணம்/செல்வம்)  கொடுத்து சம்பந்தம் ஏற்படுத்திக்கொண்டனர். இதற்கும் சீதனத்திற்கும் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை. இப்போது நடைமுறை வழக்கத்தில் இருப்பதெல்லாம் வரதட்சணையே. சீதனம் அல்ல. இந்தப் பழக்கம் தான் சீதனத்துடன் குழப்பிக்கொள்ளப்படுகிறது. பண்டைய இலக்கியங்களில் எல்லாம் கூறப்பட்டது சீதனமேயன்றி வரதட்சணை அல்ல. தற்போது பெண்களின் எண்ணிக்கை குறைவாக இருக்கிறது. கூடிய விரைவில் மணமகள் வீட்டாருக்குத் தட்சணை கொடுத்துத் திருமணம் செய்யவேண்டிய நிலை வந்தாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.
ஓர் உயரிய நோக்கத்துடன் ஏற்படுத்தப்பட்ட வழக்கம், பேராசை பிடித்த சிலரின் ஆசையால் பாழடிக்கப்பட்டு, இன்று அதன் முழு அர்த்தமும் மடிந்து போய்விட்டது என்றே நான் நினைக்கிறேன். இன்றைய காலகட்டங்களில், பெண்கள் சுயமாகவே சம்பாதித்து தங்களையும், தங்களைப் பெற்றவர்களையும், கணவன் வீட்டாரையும் பார்த்துக்கொள்ளுமளவுக்குத் திறன் பெற்றவர்களாக இருக்கிறார்கள். எந்தக் காலகட்டத்திலும் பெண்ணிடமோ அல்லது பெண் வீட்டாரிடமோ இவ்வளவு சீதனம் கொடுங்கள், அவ்வளவு சீதனம் கொடுங்கள் என்று கேட்க பையனுக்கோ (என்னையும் சேர்த்துத்தான்) அல்லது பையன் வீட்டாருக்கோ உரிமையில்லை.
நமக்கு முன்னால் இருந்தவர்களை விட, நாம் அனுதினமும் எவ்வளவோ கற்கிறோம், தெரிந்து வைத்திருக்கிறோம் என்று பல முறை மார்தட்டுகிறோம். ஆனால் அவர்கள் செய்துவிட்ட நல்ல பழக்கவழக்கங்களைக் காப்பாற்றத் தவறியதோடு, அதைப் பாழாக்கிக் கொண்டும் இருக்கிறோம். போனது போகட்டும். இனியாவது நம் குலப்பெருமையை நாம் காப்போமாக. சிந்தித்துச் செயல்படுவோமாக.
மூலம்: சாணக்கியரின் அர்த்த சாஸ்த்திரம் என்ற நூலிலிருந்து எடுத்தாளப்பட்டது. 
குறிப்பு: இதில் ஏதேனும் மாற்றுக்கருத்து இருந்தாலோ, நான் எழுதியதில்/புரிந்து கொண்டதில் தவறேதும் இருந்தாலோ விவரம் தெரிந்தவர்கள் தயவு செய்து எடுத்துரைக்க வேண்டுகிறேன்.

Sunday, September 1, 2013

கண்ணு தெரியலம்மா.... :(

ஏதோ ஒரு நடுநிசி இரவில், ஒரு 8 வயது சிறுவன்.
மகன்: (ஒரு வித பதற்றமான லேசான அழுகையுடன்) அம்மா, அம்மா, எனக்கு கண்ணு தெரியாம போச்சும்மா, அம்மா கண்ணு தெரியாம போச்சுமா.
அம்மா: (பதறியடித்தவாறே) என்னடா சொல்லுற? என்ன ஆச்சு?
மகன்: ஆமாம்மா, எனக்கு எதுவுமே தெரியல. நீ எங்க இருக்கணு தெரியல. அப்பா, பாப்பாவல்லாம் (தங்கை) தெரியல. அங்க பாரும்மா, நைட்ல நம்ம போட்டு வச்சுருப்போமே ஒரு விடி லைட் (இரவு நேர சிறிய பல்பு) அது கூட தெரியலம்மா. நெஜமாவே எனக்கு கண்ணு தெரியலம்மா. எல்லாமே இருட்டா இருக்குதும்மா.. ஹீஎஈஈஈ......
அம்மா: டே கிறுக்கா. கரண்ட் போயிருச்சுடா. ஏதாவது உளராம பேசாம படுத்து தூங்கு. என் தூக்கத்த வேற கெடுத்துகிட்டு. இதுல அழுகை வேற.
மகன்: (ஒரு பெருமூச்சுடன்) கரண்ட்டு போச்சா, நான் கூட எனக்கு கண்ணு தெரியலையோனு நெனச்சேன்.

குறிப்பு: அந்த கிறுக்கன் நான்தான்.

சருகுகளல்ல யாம்

நசுக்கும் கால்களுக்குத் தெரிவதில்லை. கருகிச் சாக நாம் சருகுகளல்ல. விருட்சமாய் வெகுண்டெழும் ஆலமர விதைகளென..! செல்லா